PAWEŁ HUELLE „TALITA” ⭐️

PAWEŁ HUELLE „TALITA” ⭐️  122889597_5303854642973936_3127632207655351689_o
KSIĄŻKA PRZEKAZANA PRZEZ WYDAWNICTWO ZNAK.
„Talitha kum” – biblijna opowieść o wskrzeszaniu z martwych – jest punktem wyjścia i zarazem głównym tropem, jakie podsuwa nam autor w swej najnowszej książce, zbiorze dwunastu opowiadań, z których każde jest osobnym arcydziełem, a które stanowią zarazem filozoficzną i literacką jedność. Wszystkie zostały osadzone głęboko w polskiej tradycji, lecz, jak na gdańskiego pisarza przystało, tradycja jest tutaj rozumiana szerzej: w aspekcie jej wielokulturowości oraz różnorodności naszej historii. Opowieści odwołują się do polskich, gdańskich, kaszubskich, żydowskich obyczajów, legend, wierzeń, jednocześnie pokazując ich głęboki związek z kulturą europejską, z kulturą w ogóle, jej korzeniami. Może dlatego są tak uniwersalne. Ulotność ludzkiego życia miesza się w nich z wyczuwalną wiarą w sens bytu, tajemnicę istnienia. To oniryczne obrazy, namalowane słowem. Surowe i eleganckie, finezyjne i magiczne, z pogranicza snu i jawy, marzenia i rzeczywistości. To fragmenty realnego i nierealnego świata, okruchy czasu. Czas zresztą również się tutaj miesza, przenika, narracja poszczególnych opowieści prowadzi nas zarówno w przeszłość, jak w teraźniejszość. Wpadamy w sam ich środek i dryfujemy z prądem słów, dając się ponieść do mglistych, nieznanych brzegów, gdzie… pozostaniemy z naszymi pytaniami i wątpliwościami. Warto poddać się klimatom, nastrojom, a odpowiedzi poszukać w sobie. Klarowny, idealnie piękny język, typowy dla prozy Huellego, plastyczny, muzyczny. Jedyny w swoim rodzaju. Doskonałość formy. Absolutne mistrzostwo.
Nie jestem w stanie wyróżnić konkretnych tekstów. Ale z pewnością w mojej pamięci pozostanie na zawsze głęboko symboliczny obraz balansującego na linie człowieka – marzyciela – wysoko nad wąwozem starego przejazdu kolejowego, w mrocznych lasach trójmiejskich wzgórz morenowych. Motyw przewodni opowiadania „Most”. A w głowie będą mi wybrzmiewały bez końca finałowe akordy, zagrane na fortepianie przez Ewę, bohaterkę opowiadania „Koncert”.
Mogłabym w nich zatonąć. Ode mnie złota gwiazdka. Nie dajcie się prosić!
(Anna Klejzerowicz)

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>