ANNA JANKO „Oleś i Pani Róża” *****

ANNA JANKO „Oleś i Pani Róża” *****
Ilustracje: ULA BRUNO.
Książka przekazana przez wyd. LITERACKIE.

Obraz może zawierać: co najmniej jedna osoba i tekst

Róża ma 9 lat i mieszka razem z dziadkiem, a właściwie pradziadkiem Aleksandrem. Mężczyzna jest przykuty do łóżka, powoli odchodzi. Jednak przedtem musi pozostawić wnuczce wspomnienia. Miał 9 lat, kiedy jeszcze był Olesiem i trafił do obozu. Wojna, ta najstraszliwsza rzecz, wymyślona przez dorosłych, spowodowała straszne cierpienia dzieci. Głód, rozdzielenie z rodzicami, śmierć maluchów, wszy, choroby. Oleś przetrwał, ale po wielu latach, do końca trzymał w szufladzie woreczek suszonego chleba. Tylko wtedy czuł się bezpiecznie. Przecież są rzeczy, których nigdy nie można zapomnieć. Takie traumy pozostają już do końca życia.
Książka jest pisana w formie pamiętnika Róży, okropności wojny, widziane są oczami dziecka.
Ta powieść ma kilka wątków. Współczesność, odchodzenie Aleksandra. Róża jest przy nim, dziecko oswaja się z tym, co nieuniknione, ze śmiercią. Bo przecież jak powiedział dziadek „Przecież jak już się jest, to potem nie można nie być…” (str.39)
„Oleś i pani Róża” to także hołd złożony wspaniałym ludziom, Róży i Janowi Zamoyskim. To oni uratowali kilkaset dzieci, a po wojnie zostali wyrzuceni ze swoich włości, a Jan spędził wiele lat w komunistycznym więzieniu.
To także powieść o cierpieniu tych, których powinniśmy otaczać opieką – dzieci. Tamte wydarzenia miały miejsce wiele lat temu, są już historią, ale współcześnie też cierpią dzieci, np. w Syrii.
Wzruszająca, wspaniała lektura, którą trzeba przeczytać dzieciom, a i dosłych ta książka wzruszy i nie pozwoli o sobie zapomnieć. Najwyższa ocena i lektura obowiązkowa. (G.S.)

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>